Η εμπειρια που μου αλλαξε τη ζωη

Κένυα, Δεκέμβριος του 2010-ένα ταξίδι το οποίο μου άλλαξε τη ζωή…

Με έμαθε να βλέπω τα σημαντικά, να αρκούμαι στα λίγα και ενίσχυσε ακόμα πιο πολύ την επιθυμία μου να βοηθώ τον συνάνθρωπο μου- ανεξαρτήτως χρώματος, ηλικίας, φύλου. Πιστεύω ακράδαντα ότι ο σκοπός που ήρθαμε πάνω σε αυτή τη γη είναι ένας: Να βοηθούμε τον συνάνθρωπο μας,να του δίνουμε το χέρι μας να σηκωθεί επάνω, να είμαστε καλόψυχοι. Πολλοί ίσως με θεωρήσουν ονειροπόλα, ίσως και ρομαντική. Έζησα κάποιες καταστάσεις οι οποίες με ευαισθητοποίησαν και δημιούργησαν την Μαριάννα όπως την ξέρετε σήμερα οπόταν δεν θα το αρνηθώ, ναι είμαι αθεράπευτα ρομαντική.

Και ίσως να μην κατανοήσετε αυτό που θα σας πω αλλά στο ταξίδι στην Κένυα μέσα σε λίγες μέρες έχασα τον εαυτό μου και ξαναγεννήθηκα. Πιο συνειδητοποιημένη, πιο ώριμη, πιο ταπεινή. Μέσα από μικρές στιγμές αγάπησα την Κένυα και τους ανθρώπους της, την καινούρια μου οικογένεια από την Action Aid και τα αδέλφια μου τους Κουλουχίρο.

Αγάπησα τα χρώματα και τα χαμόγελα τους. Τον τρόπο με τον οποίο χόρευαν και τραγουδούσαν, το συναίσθημα που μου δημιουργούσαν κάθε φορά  που κοίταζα  τα όμορφα  πρόσωπα  τους. Το καθένα  είχε  τη δική του ιστορία . Μια κοινότητα  ξεχασμένη, περιθωριοποιημένη από το κόσμο  για ένα λόγο  που μόνο  με θύμωνε. Αλλά  ποσώς με ενδιέφερε . Εγώ  γνωρίζω  ότι ήμουν  εκεί  για να βοηθήσω , να χτίσω μαζί  τους, να κουβαλήσω σωλήνες, να γελάσω , να δοκιμάσω  τις παραδοσιακές  τους συνταγές,να παίξω με τα παιδιά και να ακούσω  ιστορίες από δυναμικές γυναίκες … Ότι έδωσα  σε αυτούς  τους ανθρώπους, το πήρα  πίσω  και με το παραπάνω .

Η μέρα  αναχώρησης  ήταν  η πιο δύσκολη . Η σιωπή  ήταν  πολύ δυνατή , όλοι  μας κλαίγαμε βουβά. Γνωρίζαμε ότι η Αφρική  μας είχε  αλλάξει , ότι ένα μέρος  του εαυτού  μας το αφήναμε πίσω , δεν θα είμασταν ποτέ  ξανά  οι ίδιοι . Εγώ  προσωπικά  δεν ήθελα  να γυρίσω  πίσω – να κάνω  τι σε αυτή τη κοινωνία  που ζούμε ? Μια κοινωνία  μετριότητας, αδικίας, κενών  ψυχών , υλικών  αγαθών , ανύπαρκτων προβλημάτων. Ήθελα  να μείνω  να βοηθήσω  ανθρώπους με πραγματικά  βάσανα . Ανθρώπους που βιώνουν  καθημερινά  την πείνα , την φτώχεια  και το ρατσισμό . Κι όμως αυτοί  οι άνθρωποι  με έμαθαν να χαμογελώ όμορφα , να χαμογελω  αληθινά . Να μην επαναπαύομαι, να ζητώ εξηγήσεις και να μην δέχομαι  την αδικια. Αυτοί  οι άνθρωποι  με έμαθαν  πόση δύναμη  έχει  η ψυχή  μας και πόσα  μπορούμε να καταφέρουμε μαζί .

6 χρόνια  μετά  από το ταξίδι  μου γράφω  πάλι και ζητώ  τη βοήθεια  σας.  Δεν ζητώ  χρήματα  ούτε  να υποστηρίξετε την οργάνωση μου. Ο καθένας  έχει  δικαίωμα να κάνει  ότι θέλει . Πιστεύω  σε ένα κόσμο  ελεύθερο , σε ένα κόσμο  όμορφο , σε ένα καλύτερο  αύριο . Αλλά  αυτό δεν δημιουργείται σε μια μέρα , ούτε  και τόσο  εύκολα . Χρειάζεται  προσπάθεια  από όλους  μας, μικρές αλλαγές  στη ζωή  μας, βοήθεια  στον συνάνθρωπο  μας καθημερινά . Μικρά  βήματα  φέρνουν  τη αλλαγή , οπότε  αυτό που ζητώ σήμερα  με την ιστορία  μου είναι να γίνετε  λίγο  πιο χαρούμενοι, λίγο  πιο δοτικοι, λίγο  πιο ευγνώμων προς τη ζωή… Γιατί  αυτό που εσείς  θεωρείτε δεδομένο , κάποιοι άλλοι   δεν πρόκειται να το έχουν  ποτέ .

ομαδική μας προσπάθεια έφερε την αλλαγή.]

Ο Νελσον Μαντελα είχε  πει πολυ σωστά  “Αυτό  που μετράει  στη ζωή   είναι  τι διαφορά   έχουμε  κάνει  στις ζωές  των άλλων “. Μπρος λοιπόν,ας ξεκινήσουμε  από τις δικές μας.

Σας στέλνω τη θετική μου ενέργεια,

Μαριάννα

8 Νοεμβρίου 2016

Σημείωση: οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία των φίλων  KAKU-Action Aid.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s